Μια ημέρα στην πλατεία Ταχρίρ, Της Ελένης Βαρβιτσιώτη

Της Ελένης Βαρβιτσιώτη*

Πέρασα τον πρώτο έλεγχο έξω από την πλατεία Ταχριρ. Μου άνοιξαν την τσάντα και μία γυναικά με μαντίλα μου έκανε σωματικό έλεγχο. Δίπλα της ένας νεαρός μου ζητούσε συγνώμη που με έβαζαν σε αυτή την διαδικασία. Πέρασα ανάμεσα από τους σχεδόν έφηβους στρατιωτικούς που κρατούσαν όπλα περασμένα από τους ώμους τους, όπλα που έμοιαζαν να έχουν παραμείνει στον στρατό από τον πόλεμο των έξι ημερών. Στα τανκ, ζωγραφισμένα συνθήματα «δε θα σταματήσουμε μέχρι να φύγει ο Μουμπάρακ», λίγο ειρωνικό σκέφτομαι. Μέσα στην πλατεία μια μικρογραφία της Αιγύπτου.

Ο Μοχάμεντ, 45 ετών με πλησιάζει και γυρνάει τις τσεπες του προς τα έξω για να δω τις γυμνές φόδρες του παντελονιού του. «Είμαι 25 χρόνια οδηγός λεωφορείου. Έχω 4 παιδιά και μισθό 70 ευρώ τον μήνα. Η γυναίκα μου δεν δουλεύει και έχω φοβερά χρέη. Η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι. Δεν έχουμε σχολεία, δεν έχουμε νοσοκομεία. Δεν έχουμε τα βασικά και εγώ θέλω απλώς να ζήσω» μου λέει φωνάζοντας δίπλα στο αυτί μου, θέλοντας να βεβαιωθεί ότι δεν έχω χάσει λέξη από ότι μου έχει πει. Κάθε μέρα είναι στην πλατεία και διαδηλώνει. Είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει για να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα, μου εξηγεί.

Ο Μαχμούτ κάθεται ακίνητος στην μέση του δρόμου, τυλιγμένος με την σημαία της Αιγύπτου. Είναι από τις γενιές των Αιγυπτίων που μέχρι τώρα στην ζωή τους δεν έχουν γνωρίσει άλλο πρόεδρο στη χώρα τους, εκτός από τον Μουμπάρακ. Στο κεφάλι του φοράει μία πολύχρωμη μπαντάνα. Είναι ηθοποιός. Μου ζητάει να τον φωτογραφίσω. «Αυτό που συμβαίνει σήμερα εδώ δεν έχει συμβεί τα τελευταία 30 χρόνια» μου λέει. «Οι Αιγύπτιοι μέχρι τώρα φοβόντουσαν ο ένας τον άλλον, ακόμα και τον γείτονα τους. Από τις 25 Ιανουαρίου έχουμε σπάσει τα σύνορα μεταξύ μας. Νιώθω μία πολύ μεγάλη ομοψυχία με όλους αυτούς τους ανθρώπους στην πλατεία σαν να έχουμε βάλει έναν στόχο που όλοι μαζί θα καταφέρουμε».

Ο Χαλίντ είναι με την κόρη του και την γυναίκα του λίγο πιο πέρα. Φοράει ένα δερμάτινο μπουφάν και γυαλιά ηλίου επώνυμης μάρκας. Έχει σπουδάσει ιατρική στην Αμερική και τα τελευταία 20 χρόνια είναι χειρούργος – οφθαλμίατρος στο Κάιρο. Σήμερα είναι η πρώτη του μέρα στην πλατεία Ταχρίρ. «Έχω βαρεθεί να βλέπω τους ίδιους άχρηστους ανθρώπους στην κυβέρνηση τα τελευταία 30 χρόνια. Ένα από τα χειρότερα πράγματα που έχει κάνει το καθεστώς είναι να στερήσει την αξιοπρέπεια μας. Σήμερα νιώθω ότι έχουμε ξαναβρεί την ψυχή μας, μου λέει και χαϊδεύει τα μαλλιά της 10χρονης κόρης του. Πόσο πια αίμα πρέπει να χυθεί για να παραμείνει ένας άνθρωπος στην εξουσία;»

Η Λάμια είναι 24 ετών και φοράει μία μπεζ μαντήλα. Με πλησιάζει από μόνη της θέλοντας να μου πει την ιστορία της. «Είμαι άνεργη εδώ και 18 μήνες. Έχω σπουδάσει φαρμακοποιός και δούλευα σε φαρμακείο, μέχρι που έχασα την δουλειά μου». Μου λέει ότι δεν ξέρει κανένα που να είναι στο σύστημα, και ότι ο μόνος τρόπος για να βρει δουλειά είναι με γνωριμίες. «Δεν μπορώ άλλο την διαφθορά» μου λέει και νιώθω από την ένταση στην φωνή της ότι έχει πολύ έντονο θυμό μέσα της. «Θέλω μία καλή δουλεία και έχω τα προσόντα , δεν θα έπρεπε να χρειάζομαι γνωριμίες για να την αποκτήσω», μου λέει με μία ανάσα και απομακρύνεται στο πλήθος.
Άρχισα να περπατάω προς την έξοδο.

Πέρασα ανάμεσα από τα οχήματα του στρατού, και γύρισα πίσω να κοιτάξω άλλη μια φορά τους χιλιάδες Αιγυπτίους που αυτή την φορά είναι αποφασισμένοι να κάνουν κάτι για να αλλάξει έστω και λίγο η ζωή στην πατρίδα τους. Αυτό το λίγο είναι και κάτι διαφορετικό για τον καθένα, αλλά όλοι φαίνεται να συμφωνούν σε ένα και μόνο πράγμα: όποιο κι να είναι το αποτέλεσμα των επόμενων ημερών οι Αιγύπτιοι έδειξαν στον κόσμο και περισσότερο στους εαυτούς τους κάτι που τόσο καιρό φαίνεται να το είχαν ξεχάσει, ότι η ζωή είναι στα δικά τους χέρια.

*Η Ελένη Βαρβιτσιώτη είναι δημοσιογράφος της ομάδας των ΝΕΩΝ ΦΑΚΕΛΩΝ και βρίσκεται στο Κάιρο ως απεσταλμένη του ΣΚΑΪ.

 

http://folders.skai.gr/main/vblog?id=9&locale=el

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: