Μαχαίρια και κλομπ στην πλατεία Ταχρίρ

Μαχαίρια και κλομπ στην πλατεία Ταχρίρ

Δημοσιευμένο στις 4 Φεβ 2011 | ΡΕΠΟΡΤΑΖ-ΕΙΔΗΣΕΙΣ | Συντάκτης: Πέτρος Παπακωσταντίνου

Γράφει ο Πέτρος Παπακωσταντίνου
Στο προηγούμενο ρεπορτάζ έγραφα ότι η νύχτα της Τετάρτης έπεφτε δυσοίωνη στο Κάιρο, ύστερα από το αίμα που χύθηκε στην προσπάθεια των ανθρώπων του καθεστώτος Μουμπάρακ -επελαύνοντες πάνω σε καμήλες και άλογα, με μαστίγια, μαχαίρια και κλομπ- να ανακαταλάβουν την πλατεία Ταχρίρ, βασική εστία της αντικαθεστωτικής εξέγερσης. Ωστόσο, δεν φανταζόμουν την έκταση και τη βιαιότητα που θα έπαιρνε η σύγκρουση τις επόμενες ώρες.

Παρακολουθούσα, παρέα με τον απεσταλμένο της NET Πάνο Χαρίτο, την εξέλιξη των οδομαχιών στην πορεία της νύχτας από ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου «Ραμσής Χίλτον» με πανοραμική θέα στην πλατεία Ταχρίρ και τους γύρω δρόμους. Το θέαμα ήταν σουρεαλιστικό: δεξιά, τα γαλήνια νερά του αιώνιου Νείλου κυλούσαν αργά κάτω από τις γέφυρες. Αριστερά, ο πετροπόλεμος έδωσε γρήγορα τη θέση του σε βόμβες μολότοφ, πολλές από τις οποίες εκτοξεύονταν από τις ταράτσες των πολυώροφων κτιρίων. Κάμποσοι άνθρωποι έπιασαν φωτιά και κάποιες πυρκαγιές έφταναν τα είκοσι μέτρα ύψος. Γύρω στις 4.15 τα χαράματα άρχισαν βαριά πυρά από ελεύθερους σκοπευτές του στρατόπεδου Μουμπάρακ, από την κατεύθυνση των αρχηγείων του κυβερνώντος Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος, που θύμιζε Σεράγεβο, έχοντας πυρποληθεί από τους διαδηλωτές την πρώτη μέρα της «Επανάστασης της 25ης Ιανουαρίου».

Γύρω στις οκτώ το πρωί η κατάσταση ήταν πιο ήρεμη. Αποφάσισα να πάω στην πλατεία, όπου είχα κλείσει και δύο σημαντικά ραντεβού για συνεντεύξεις. Κατάφερα να περάσω από τα μπλόκα στην πλατεία με τη βοήθεια δύο ακτιβιστών που είχα ήδη γνωρίσει. Τρεις – τέσσερις χιλιάδες οπαδοί της αντιπολίτευσης ήταν εκεί, αποφασισμένοι να μείνουν μέχρι το τέλος. «Ο στρατός απέβαλε το προσωπείο της ουδετερότητας και στηρίζει τον Μουμπάρακ», εκτιμά σε άψογα αγγλικά ο 45χρονος χειρουργός Αχμεντ. «Ωστόσο, δεν θα πάμε σε εμφύλιο, όπως θα ήθελαν. Το αυριανό συλλαλητήριο θα σημάνει τη νίκη μιας ειρηνικής επανάστασης και το τέλος του τυράννου». Την ίδια γνώμη έχει η 35χρονη Χίλα, στέλεχος επιχείρησης: «Δεν μας προστατεύει κανείς από τους πληρωμένους τραμπούκους του καθεστώτος, τα αποβράσματα που έβγαλαν από τις φυλακές για να μας τρομοκρατήσουν. Μόνο ο Θεός. Αλλά δεν θα φύγουμε από εδώ. Αν φεύγαμε, θα ήταν σαν να εγκαταλείπαμε το τελευταίο πράγμα που μας έχει μείνει, την αξιοπρέπεια».

Αφού πήρα τις συνεντεύξεις που υπολόγιζα, έφυγα από την πλατεία κάνοντας μια μεγάλη παράκαμψη, από την ασφαλέστερη συγκριτικά πλευρά της αμερικανικής πρεσβείας, για να γυρίσω στο ξενοδοχείο. Καθώς κόντευα να περάσω κάτω από τη γέφυρα που με χώριζε από την περιοχή του ξενοδοχείου, αντιλήφθηκα φωνές και κινήσεις προς το μέρος μου. Συνέχισα σαν να μην είχα ακούσει, αλλά μια ομάδα δέκα ατόμων με μεγάλα, αραβικά μαχαίρια και κλομπ, ξέκοψε από το μπλοκ των οπαδών του Μουμπάρακ που πολιορκούσε τους διαδηλωτές και με έπιασε. Τους είπα ότι είμαι Ελληνας δημοσιογράφος, κάτι που αρκετές φορές σε ανάλογες περιπτώσεις είχε αποδειχθεί πυροσβεστικό. Αυτή τη φορά ήταν σαν να έριχνα οινόπνευμα στη φωτιά. Αρχισαν να με λιντσάρουν, βρίζοντας. Ετρεξα προς το πιο κοντινό τεθωρακισμένο και τρεις φαντάροι κατέβηκαν και σχημάτισαν ένα προστατευτικό κλοιό. Οχι και τόσο αποτελεσματικό. Δεν πυροβόλησαν καν στον αέρα για να διώξουν τους τραμπούκους, οι οποίοι με λήστευαν κανονικά μπροστά στα μάτια τους (μου πήραν δύο κινητά, χρήματα και δημοσιογραφικό κασετόφωνο). Ενας από αυτούς μού άνοιξε μια βαθιά πληγή με μαχαίρι στον αριστερό μηρό και ένας άλλος στο κεφάλι με ρόπαλο.

Η παρέμβαση της πρεσβείας

Τελικά, οι φαντάροι τους έδιωξαν. Αιμορραγούσα και από τις δύο πληγές, από το πόδι έντονα. Αντί να με βάλουν σε ασθενοφόρο ή τουλάχιστον να με οδηγήσουν στο ξενοδοχείο, με έσπρωξαν σε μια αυτοσχέδια «φυλακή προσωρινής κράτησης». Εκεί, σε έναν άθλιο χώρο τρία επί τέσσερα, βρίσκονταν οκτώ τραυματισμένοι ακτιβιστές (κάποιοι από αυτούς σοβαρά, με τραύματα στο κεφάλι και το στομάχι) και ο Ελληνας φωτορεπόρτερ Γιώργος Μουτάφης. Μας έφεραν ένα γιατρό για τις πρώτες βοήθειες, ο οποίος γνωμάτευσε ότι πρέπει να μεταφερθώ άμεσα σε νοσοκομείο. Ο ασφαλίτης της παρέας, όμως, επέμενε να περάσω πρώτα από ανάκριση. Διαμαρτυρήθηκα, ζήτησα επικοινωνία με την πρεσβεία μου και όλα τα σχετικά. Τελικά, μας άφησαν να επιστρέψουμε αιμόφυρτοι στο ξενοδοχείο.

Η Οδύσσεια συνεχίστηκε στο νοσοκομείο όπου με πήγαν οι καλοί συνάδελφοι Ελένη Βαρβιτσιώτη της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ και ο Πάνος Χαρίτος. Αφού μου έβαλαν ράμματα και μου έκαναν τις απαραίτητες ερωτήσεις πήγαμε να φύγουμε. Ωστόσο, το περιπολικό της αστυνομίας ήταν πάλι εκεί και μας είπε ότι θα κρατήσουν το διαβατήριό μου μέχρι να περάσω από ανάκριση. Μόνο χάρη στην άμεση παρέμβαση της ελληνικής πρεσβείας -πολυμελής αντιπροσωπεία της οποίας, με επικεφαλής τον ίδιο τον πρέσβη, κ. Λάζαρη, ήρθε με υπηρεσιακό αυτοκίνητο στο νοσοκομείο- μας άφησαν ελεύθερους. Τους είμαι ευγνώμων.

Αλέξης Παπαχελάς
Του απεσταλμένου της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ στο Κάιρο Πέτρου Παπακωνσταντίνου
http://news.kathimerini.gr

http://www.koutipandoras.gr/?p=4632

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: